দাউ হুদুনি মেথাইঃ যেতিয়া জগত সভালৈ ভুল বাৰ্তা যায় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পক্ষপাতিত্ব

ননী টেৰণ, ডিফু
দাউ হুদুনি মেথাইঃ জগত সভালৈ যেতিয়া ভুল বাৰ্তা যায় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পক্ষপাতিত্ব

"লেণ্ডস্কেপ অৱ মেনী মনু" বুলি ফিনলেণ্ডৰ ধুনিয়া চলচিত্ৰ এখনি এৰি বড়োভাষাত নিৰ্মিত চলচিত্ৰ এখন চাবলৈ ওলালো ৷ বিশিষ্ট গল্পকাৰ ৰশ্মিৰেখা বৰাৰ এটি গল্প ৰূপান্তৰ এই বড়ো চলচিত্ৰ "দাউ হুদুনি মেথাই" ৷ চলচিত্ৰখনৰ পৰিচালক হ'ল মঞ্জু বৰা ৷ মঞ্জু বৰাই ইতিমধ্যে বহুকেইখন বিভিন্ন ভাষাৰ চলচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে ৷ তেওঁৰ দ্বাৰাই নিৰ্মিত "জয়মতী" এই স্হানতেই একে থিয়েটাৰতে; একেই চলচিত্ৰ মহোৎসৱত চাইছিলো ৷ কিন্তু ভীষণ হতাশা হৈ ১০ মিনিট চাই ওলাই আহিব লগাত পৰিছিলো ৷ এই বড়ো চলচিত্ৰখনত কিন্তু চলচিত্ৰীয় উত্তোৰণৰ আশা কৰি গৈছিলো যদিও স্তম্ভিত হৈ পৰিলো ৷ সম্পূৰ্ণ এটা ভুল চলচিত্ৰীয় ব্যাকৰণৰ দ্বাৰা ভুল বাৰ্তা বাহিৰৰ পৃথিৱীলৈ প্ৰেৰণ কৰি থকা হৈছে চলচিত্ৰখনত ৷ বহু ধৰ্য্যধৰি এটা বিশিষ্ট সুন্দৰ গল্পৰ এনে নিধনযজ্ঞ চাই থাকিলো শেষলৈকে ৷ মনত এটা দুষবোধ এটায়ো লাহে লাহে কড়াল বান্ধিলে ৷ কাৰণ সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত বড়ো জনগোষ্ঠীক একপ্ৰকাৰ অধিপত্যবাদী পুতৌৰ দ্বাৰা ভুলকৈ চলচিত্ৰত উপস্হাপন কৰা হৈছে আৰু য়াত অসমৰ বাহিৰৰ দৰ্শকে ভুল ধাৰণা কৰাটো স্বাভাৱিক ৷ কাৰণ আমি বুজিব লাগিব আমি চলচিত্ৰ এক প্ৰভাৱশালী মাধ্যম তথা দৃশ্যৰ দ্বাৰা যি স্হাপন কৰা হ'ল সেয়া দৰ্শকৰ ওপৰত পোনপতটীয়াকৈ আৰোপ কৰা হ'য় ৷ চলচিত্ৰখন চোৱাৰ আগতে আমি মূল গল্পটো পঢ়া নাছিলো ৷ সেইবাবে চলচিত্ৰখন অতিমাত্ৰত দুৰ্বল চিত্ৰনাট্য, তথ্যচিত্ৰ ব্যাকৰণৰ নিষ্ফল প্ৰয়োগ, এই বিলাকৰ ওপৰত মাধমাৰ দৰে বিৰক্তিকৰ আৱাৰ সংগীত, অসংলগ্ন কাহিনী-বিন্যাস আদি সকলোৰে প্ৰভাৱত চলচিত্ৰৰখন কোনোপধ্যে বুজি পোৱা নগ'ল ৷ গতিকে চলচিত্ৰখন চোৱাৰ পিছত যেতিয়া মুল গল্পটো পঢ়িলো, তেতিয়া আৰু হতভম্ভ হৈ পৰিলো ৷ এয়া যে চলচিত্ৰ নহ'য়, বৰং অতি সচেতনভাৱে কৰা ৰাজনৈতিক ড্ৰামা তথা চতুৰালিৰে কৰা একপ্ৰকাৰৰ আপোচ ৷ ফলাফল হিচাপে ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰ সন্তোষিত হোৱাটো স্বাভাৱিক আৰু বহু ধৰণৰ চৰকাৰী দুৱাৰ-খিৰিকি খুলি দিয়ে ৷ আমি যেতিয়া পৃথিৱীৰ বিভিন্ন চলচিত্ৰসমূহ চাওঁ, সেই সমূহত বহুবোৰ উপাদানৰ উপৰি এটা উপাদান থাকে ৷ সেয়া হ'ল " GUST" অৰ্থাৎ সৎ সাহস তথা আন এটি অতি প্ৰয়োজনীয় উপাদান, যিটো নহ'লে আন কোনো শিল্পই নহ'য় ৷ সেইটো হ'ল সবাৰে উপৰত "HONESTY"; মানে সততা ৷
   "দাউ হুদুনি গান"ৰ এটি দুটি উপাদানৰ অভাৱ ঘটিছে আৰু মোৰ নিজৰ অঞ্চলৰ চলচিত্ৰ হিচাপে এই কথাটো অতি দুখবোধৰে স্বীকাৰ কৰিব লগাত পৰিছো ৷
   "দাউ হুদুনি গান"ৰশ্মিৰেখাৰ বৰাৰ এটা অন্যতম বিশিষ্ট অনুপম গল্প ৷ ইয়াৰ গঠন, বিষয় বস্তুৰ ফালফলৰ পৰা গল্পটো পাঠ এক অনন্য অনুভৱ, যেতিয়া ইয়াৰ নিজস্ব গতিয়ে আমাক পিছ পেলাই যায়, অনুফল্লুলিত ভিতৰৰ পৰা অহা আৱেগে গল্পটোৰ নেৰেটিভ আগুৱাই লৈ যায় আগা পিছা কৰি; অৰ্থাৎ তীব্ৰ বেগী গাড়ীত গৈ থাকোতে অকস্মাৎ ব্ৰেক মাৰি আমি পিছলৈ আহো ৷ আকৌ আগবাঢ়ো অঁকোৱা পকোৱা পাহাৰীয়া পথেদি আৰু এক মৰমী ভাষা স্হানীয় মিথ তথা বিভিন্ন মেটাফৰ,ৰাং, গোন্ধৰে তাউ হুদুৰ গান এটা অসমৰ অন্যতম গল্প হিচাপে পৰিচিত হ'বলৈ সক্ষম ৷ "বাঁহ গাজৰ দৰে পূৰঠ গাভৰু আৰু পকা ধানৰ দৰে ডেকা" এনে স্হানীয় প্ৰতিকী ব্যঞ্জনাৰে ভৰপুৰ তথা যাদুকাৰী বাস্তৱ যি প্ৰয়োগ, স্হানীয় লোককাহিনীৰ দ্বাৰা গল্পটোক দিয়া ব্যাপ্তি, এই সকলোবোৰ গুণেৰে এটা চিনেমাটিক ভাৱে বাংময় গল্প ৷ বিষয় বস্তু ফালৰ পৰা ই এটা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ অতি স্পৰ্শকাতৰ বিষয় বাছি লৈছে ৷ সেয়া সৈছে উগ্ৰপন্থী সমস্যা আৰু আন এক পৰিৱেশত সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনপ্ৰৱহা ৷ এনে বিষয় বস্তুৰে নিৰ্মিত এই গল্পটোৱে পটভুমি হিচাপে বাছি লৈছে বড়ো জনগোষ্ঠীৰ পৰিয়াল এটা আৰু তেওঁলোকৰ অনগ্ৰসৰ জীৱন ৷
   এতিয়া আহো আমি কেনেকৈ এই গল্পটোৰ ওপৰত নিৰ্মিত চলচিত্ৰখনত সকলো ওলট-পালট ঘটিল ৷ প্ৰথমেই মই কব বিচাৰো চলচিত্ৰখনত সাহিত্যৰ নিধন এই প্ৰথমেই হোৱা নাই ৷ আগতেও বহু বাৰ হৈছে ৷ আমি আগতে এই বিষয়ে আলোচনা কৰিছো ৷ কিন্তু এতিয়া এই বিষয়ৰ মূল কথা এটা কব বিচাৰো যে পৃথিৱীৰ বহু গল্প উপন্যাসক চলচিত্ৰ ৰূপান্তৰ কৰা হ'য় ৷ এয়া এক স্বাভাৱিক কথা ৷ এই সম্পৰ্কে নানা লেখা-মেলা ইতিমধ্যে প্ৰকাশ কৰা হৈছে ৷ চলচিত্ৰৰ প্ৰয়োজন মূল গল্পৰ কিবা কিবি উপৰুৱা সৌধ সলনি কৰাটো দোষনীয় নহ'য় ৷ তথা এটি গল্পৰ আধাৰত নিৰ্মিত চলচিত্ৰই ইয়াৰ গাঁঠন, সময়;চৰিত্ৰ ইত্যাদি সকলো পাৰে চলচিত্ৰখনৰ প্ৰয়োজনত ৷
   কিন্তু এটা গল্প মূল ভাৱ বা মূল বাৰ্তা; ইয়াক সলনি কৰিব নোৱাৰা ৷ যাৰ বাবে গল্পটোৱে ইয়াৰ মূল ৰচকৰ আত্মাটো ধাৰণ কৰি ৰাখে আৰু ইয়াক আঁতৰাই দিলেই গল্পটো আৰু সেইৰচকৰ হৈ নাথাকে ৷ আৰু গল্পটোৰ চলচিত্ৰখন অৰ্থহীন হৈ পৰে ৷ তেনেক্ষেত্ৰত আমাৰ প্ৰশ্ন আহে---- এনেদৰে সলাই পেলাই আন কি উদেশ্য পূৰণ কৰিব বিচৰা হৈছে নেকি? গল্পটোৱে যেতিয়া সত্তাটোৱে নাথাকিলে ই স্বকীয় হোৱাৰ স্বাক্ষৰ বহন নকৰে ৷ বৰং আমি ক'ব পাৰো বিশিষ্ট সাহিত্যৰ পিঠিত উঠি এয়া বৈতৰণী পাৰ হোৱা চেষ্টা ৷ কোনো এটা গল্প চলচিত্ৰ কৰি বিফল হোৱাটো দোষনীয় নহ'য় একেবাৰে ৷ কিন্তু সচেতনভাৱে ব্যৱহাৰ কৰি আন কিবা যদি অভিপ্ৰায় পূৰণ কৰা, তেন্তে সেয়া অপৰাধ ৷ প্ৰথম কথা, মোৰ বোধৰে পৰিচালক মঞ্জু বৰাই গল্পটোৰ নামৰ তাৎপৰ্যটোৱে বুজি নাপালে ৷ গল্পটোৰ নাম আছিল "দাউ হুদুৰ গান" ৷ কিন্তু চলচিত্ৰখনত নামাকৰণ হ'ল "দাউ হুদুৰ কান্দোন" ৷ গান আৰু কান্দোন দুটা অতি বেলেগ আৱেগ, অনুভুতিৰ প্ৰকাশ ৷ গল্পকাৰে অতি সুন্দৰকৈ "গান" শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ কৰিছে ৷ কাৰণ যেতিয়া দাউহুদুৱে কান্দে, তেনে গাঁৱলৈ মৃত্যু মাতি আনে বুলি বড়ো জনগোষ্ঠীৰ মাজত এটা জনবিশ্বস আছে ৷ কিন্তু যেতিয়া মৈৰালীয়ে দাউহুদুলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল; তাই দেখিছিল গাঁৱখনৰ মানুহবোৰৰ বুকুত তাই বিচৰাধৰণে জুইকুৰা জ্বলিছিল ৷ তাই ওপৰত হোৱা ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰৰ বহতীয়া সৈনিকৰ মৰ্মান্তিক অত্যাচাৰ,যৌন নিৰ্যাতন, শোষণৰ পাছতো গাঁৱবাসীয়ে তাইক আঁচল পাতি আঁকোৱালি লবলৈ গৈছিল ৷ এনে এক সুন্দৰ বৰ্ণনাৰে সমাপ্তি ঘটাৱা গল্পটোত দাউ হুদুৰূপী ৰৈমালীয়ে গান গাবলৈ সাহস কৰিছিল ৷ কান্দি মৃত্যুক আনিবলৈ নহ'য় ৷
   কিন্তু মঞ্জু বৰাই "দাউ হুদুৰ কান্দোন" বুলি চলচিত্ৰখনত এটি বড়ো জনগোষ্ঠীৰ স্বাভাৱিক প্ৰজ্ঞাক অৱজ্ঞা কৰি বড়ো জনগোষ্ঠীক দোষী সাব্যস্ত কৰিছে ৷ ৰৈমালীয়ে শেষত আত্মহত্য কৰিছে(যিটো গল্পত নাই) আৰু তাইৰ প্ৰেমিক যুৱকজনে বড়ো জনগোষ্ঠীৰ হৈ জাতিৰ মুক্তিৰ বাবে এক হিংসাত্মক পথ লোৱাৰ বাবে দোষী সাব্যস্ত কৰিছে ৷ আমি প্ৰথম মুকলি শ্বট দুটাত দেখো যে বড়ো উগ্ৰপন্থী যুৱকে গাঁৱত টহল দিছে আৰু তেওঁলোকে নিৰ্দয়ভাৱে নিজৰ জনগোষ্ঠীৰ লোককে নিষ্ঠুৰভাৱে হত্যা কৰিছে ৷ এই পোনপটীয়া দুটা দৃশ্যই চলচিত্ৰখনৰ পৰিৱেশ গঠন কৰি দিছে ৷ যাৰ ফলত বাহিৰৰ দৰ্শকে এটা পৰিচিত মনত গঠন হৈ যায় ৷ কিন্তু গল্পকাৰে যি ধৰণৰে ভাৰতীয় সৈন্যৰ অত্যাচাৰ, মহিলা ধৰ্ষণ আদি উল্লেখ কৰিছিল, সেইসমূহক দৃশ্যগতভাৱে উপস্হাপিত কৰা নহ'ল ৷ গল্পকাৰে "সিহঁত" বুলি এটা মেটাফৰ লৈছিল উগ্ৰপন্থী তথা ভাৰতীয় সেনাৰ সামগ্ৰীক অত্যাচাৰ তথা প্ৰকাশ কৰিছিল যে সাধাৰণ ৰাইজৰ উপস্হিতিত কেনেকৈ ই প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে ৷ দুই শক্তিয়ে একীভুত ৰূপত সেই স্হানীয় গল্পৰ ভূতৰ ৰূপ লৈছিল তথা ৰৈমালীৰ কাৰণে ভাৰতীয় সেনা আছিল 'অপদেৱতা'; যেতিয়া তাই ক'য় মোক অপদেৱতাই পালে ৷ চৰাই হ'ব বিচৰা ছোৱালিজনীয়ৰ ডেউকা পুৰি গ'ল ৷ তথাপি তাই শেষত গান গাব বিচাৰে ৷ গাওঁবাসীৰ মাজলৈ যাব বিচাৰে ৷ কিন্তু চলচিত্ৰখনত ভাৰতীয় সেনাৰ কোনো দৃশ্যায়ন দেখা নগ'ল ৷ মাথো তহল দিয়াৰ বাহিৰে ৷ গল্পটোত বৰ্ণনা আছিল যে বুটজোতাৰ সংখ্যা আগতে আছিল এশ, এতিয়া হাজাৰ হ'ল ৷ ৰৈমালীৰ শেষত যি ৰূপ, গাত দাৰে কাটি যোৱা ৰেপ আদিৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় ভাৰতীয় সৈন্যৰ এটা চলচিত্ৰ দৃশ্যায়নৰ অৱস্হিতি চলচিত্ৰ ব্যাকৰণৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল কিন্তু ইয়াক কৌশলগতভাৱে স্হাপিত কৰা নহ'ল ৷
   চলচিত্ৰ আৰম্ভনিতে কিছু কথাৰে দৰ্শকক উত্তৰ-পূৰ্ৱাঞ্চলত উগ্ৰপন্থী অৱস্হাৰ কথা উল্লেখ কৰা হ'য় ৷ তাত কোৱা হ'য় আলফা, এনডিএফবি, পিএলএ আদি উত্তৰ পূৰ্ৱাঞ্চলৰ উগ্ৰপন্থী কাৰ্যকলাপৰ বাবে সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন যে সহজ নহ'য় তাক জনোৱা হ'য় ৷ ই এক ক্লিচে বাৰ্তা, যি সমগ্ৰ পৃথিৱীত এনেদৰেই কোৱা হ'য় ৷ কিন্তু কথা হ'ল আলফা এনডিএফবি,এনএছচিএন আদি এই কথাবোৰ ইমান সৰল নহয় ৷ এয়া উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ ইতিহাসৰ অংশ আৰু এনেকৈ অতি সহজভাৱে সহজ বাৰ্তাৰ দ্বাৰা ইয়াক উলায় কৰিব পৰা নাযায় ৷ এয়া উত্তৰ পূৰ্ৱাঞ্চলৰ সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক পটভুমিত এক অন্যতম উপাদান তথা কেৱল ইভিল কৰাৰ দ্বাৰা বা ন্যাসৎ কৰা দৃষ্টিভংগীৰে কোনো শিল্প সাহিত্য আদিত এই সমূহক উপস্হাপন কৰিব পৰা নাযায় ৷ উগ্ৰপন্থীৰ কাৰ্যকলাপৰ সন্দৰ্ভত মোৰ অলেখেৰে কেম্যুৰ 'ন্যায় নিষ্ঠা' বুলি নাটকখনলৈ মনত পৰিছে ৷ য'ত কেম্যুই উগ্ৰপন্থীসকলৰ মনৰ অভ্যন্তৰত প্ৰৱেশ কৰিছিল ৷ 'দাউ হুদুৰ গান' গল্পটোত ৰৈমালীৰ প্ৰেমিকাৰ দ্বাৰা সেই অংশটোক অৱলোকন কৰা হৈছে ৷ কিন্তু চলচিত্ৰখন সকলোবোৰ মহটিয়াই লৈ যোৱা হৈছে ৷ শেষত মেগন কছাৰীৰ এটা কবিতায়েও চলচিত্ৰখনক উদ্ধাৰ কৰিব পৰা নাই ৷ আমি বৰা, শৰ্মা, শইকীয়া, গোস্বামী, কলিতা আদিসকল যেতিয়া জনগোষ্ঠীসমূহৰ কোনো ক্ষেত্ৰত হাত দিবলৈ যাওঁ আমি সাৱধান হোৱা উচিত নতুবা প্ৰথমতেই ভাৱিচোৱা উচিত আমি সেই ক্ষেত্ৰত হাত দিব পৰাকে সক্ষম হ'য় নে নহ'য় ? নহ'লে কথা হিতে বিপৰীতে অহিত হোৱাৰ সম্ভাৱনাই বেছি ৷ বোধহ'য় ইতিহাসলৈ চাওঁ, বিদেশী বিতৰণৰ ছাত্ৰ আন্দোলন, আলফা আৰু জাতীয়তাবাদী তথা আঞ্চলিকতাবাদী দনজাগৰণসমূহলৈকে চাওঁ, তেন্তে আমি দেখিম কেনেকৈ মূল সূতিৰ উচ্চ বৰ্ণৰ ব্ৰাহ্মণ্যবাদী শক্তিয়ে কেনেকৈ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভুমিকা পালন কৰি আছে ৷ সেই ছাত্ৰ আন্দেলনৰ সময়ত অসমৰ প্ৰায়বোৰ জনগোষ্ঠী একেটা সংগঠনতেই আছিল ৷ ইয়াৰ বিপৰীতে কিছু বামপন্থী জনগোষ্ঠী চেতনা সংপৃক্ত সংগঠনো উজ্জীৱিত হৈছিল ৷ লাহে লাহে দেখা গ'ল দুয়োৰে পক্ষৰ পৰা কেনেকৈ জনগোষ্ঠীগত নেতাসমূহ লাহে লাহে আঁতৰি নিদা নিজা জনগোষ্ঠীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ ললে ৷ সেই একে ব্ৰাহ্মণ্যবাদী মূল ধাৰাটোৰ বাবেই এতিয়া আলি-হুছেইন সকলো 'অসমীয়া' সমাজখনৰ পৰা ভাগ হ'ব লগা হৈছে ৷ সেই ব্ৰাহ্মণ্যবাদী শক্তিটোৰ ভুমিকা ৰাষ্ট্ৰীয় ব্ৰাহ্মণ্যবাদী পৰিচয়টোলৈ ঘুৰি গৈছে আৰু কিছুমান জনগোষ্ঠীয় নেতাই ৰাজনৈতিক সুবিধাবাদৰ বাবে এনে সোপন্থী বুৰ্জোৱা শক্তিৰ শৰণাপন্ন হৈছে ৷ এয়া হ'ল ৰাতনৈতিক কথা ৷ এতিয়া সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰখনো যদি এনেধৰণৰে হস্তক্ষেপ কৰা হ'য়, তেনেহ'লে ই কোনোধৰণৰ সুফল নিদিব ৷ বহু সাহিত্যিক, শিল্পী আদিৰ নৃগোষ্ঠীৰ জীৱন আদিক লৈ ৰোমান্টিচিজম দেখা যায় ৷ কিন্তু সামাজিক জীৱনক এতিয়াও মূল সূতিৰ বৰ্ণবাদী অসমীয়া সমাজখনে আদিবাসী, বিভিন্ন জনগোষ্ঠীসমূহৰ সামাজিক আচাৰ ব্যৱহাৰত এতিয়া অচ্যুত কৰিয়ে ৰাখিছে ৷ মূল সূতিৰ বৰ্ণবাদী অসমীয়া সমাজখনক  এই নিম্নবৰ্গ তথা বিভিন্ন জনগোষ্ঠীসমূহৰ গলৰ অলংকাৰ হিচাপেহে উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী শক্তিটোৱে বিচাৰে আৰু ইতিমধ্যে জাতীয়তাবাদী স্বৰূপটো দেখা গৈছে প্ৰৱলভাৱে সোঁপন্থী অৱস্হান কৰা ৷
   এই সকলো ইতিহাস আছিল ৷ কাৰ্বি আদিয়ে নিজৰ পৰিচয় তথা এনে জনগোষ্ঠীৰ মাজৰ পৰা নিৰ্মিয়মান বুৰ্জোৱা 'অসমীয়া' সত্তাৰ পৰা আঁতৰি গৈ নিজ সত্তা, জাতীয় পৰিচয় বাবে সংগ্ৰাম কৰাটো স্বাভাৱিক ৷
   অসমৰ সমাজখন প্ৰৱলভাৱে ফেচিষ্ট তথা মৌলবাদী শক্তিশসূহৰ মাজত যেতিয়া সোমাই গৈছে তেতিয়াই ভিতৰচৰাৰ পৰা তলৰ পৰা সমাজখন তথা সকলো জাতি জনগোষ্ঠী গণতান্ত্ৰিক হোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয় কথা ৷
   গতিকে এই নৃতাত্বিক খেলখনত উত্তৰ পূৰ্ৱাঞ্চলৰ ওপৰত বৃহৎ পুঁজিপতি তথা কৰ্পৰেট সংস্হাসমূহৰ চকু আছে অৰু তথাকথিত ৰাজনৈতিক দাদালি আৱশ্যম্ভৱী এনে পৰিস্হিতিত 'দাউ হুদুনি মেথাই'ৰ ভুমিকা যদিও চাওঁ সেয়া নিৰুৎসাহজনক ৷ বড়ো জনগোষ্ঠীৰ সেই দোষ, হেঁপাহ, ভালপোৱা, সমাজ জীৱন আদিক গল্পটোত যেনেকৈ আন্তৰিকভাৱে, অতি সংবেদনশীলতাৰে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল, চলচিত্ৰখনত পৰিচালক মঞ্জু বৰাই গল্পটো হুবহু ফুটাই তোলাত বিফল হৈছিল ৷ তেখেতে কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় বৃহৎ বুৰ্জোৱাৰ পক্ষ লৈ এটা আপোচমুলক অৱস্হান গ্ৰহণ কৰিছে আৰু অসমীয়া হিচাপে এটা অধিপত্যবাদী মনোভাৱৰ সাংস্কৃতিক আধিপত্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচাৰিছে তথা চলচিত্ৰখন তথা চিনেমাখন বড়ো CRIME AND PUNISHMENT হিচাপে উপস্হাপন হ'লগৈ ৷ কথাটো এনে নহ'য় যে এনে চলচিত্ৰকাৰে যিকোনো বিষয় লৈ অসমৰ যিকোনো জনগোষ্ঠীক লৈ চিনেমা কৰিব নালাগে ৷ মূল কথাটো এই প্ৰচেষ্টাটোতে চলতিত্ৰখনৰ কিমান আন্তৰিকতা তথা মজ্জাগত ভাৱে সেই জনগোষ্ঠীৰ জীৱন প্ৰৱাহক গ্ৰহণ কৰিব পাৰিছে ৷ বহু বছৰ পূৰ্ৱেই চাৰ্গে পাৰাজানৰ চলচিত্ৰ চাইছিলো ৷ পাৰাজানৰ চলচিত্ৰ চোৱাৰ পাছতেই ভীষণ আনন্দত হতাশা হ'ব লগাত পৰিছিলো ৷ কিয়নো তেওঁৰ চলচিত্ৰৰ পৰাই এইটো বুজিছিল যে বাহিৰৰ পৰা কোনো এক জীৱন প্ৰৱাহ সাংস্কৃতিক আচাৰ ব্যৱহাৰ আদি মজ্জাগত নোহোৱাকৈ তথা হৃদয়ত ধাৰণ নকৰালৈকে সেই জনগোষ্ঠীক লৈ তথা সেই ভৌগলিক পৰিৱেশক লৈ চলচিত্ৰ কৰাটো অতি দুৰহ কাম ৷ কিমান সফল হ'ব পৰা যায় সেয়া কব পৰা নাযায় ৷ হয়টো কেতিয়াবা এশ শতাংশই চুব পৰা নাযায়গৈ ৷ অধিপত্যবাদী কথাটোৰ উদাহৰণ হ'ল যদি আমি জেমছ বণ্ড বা হলিউডৰ চিনেমা চাওঁ, তেন্তে আমি দেখোতেওঁলোকৰ নায়কসকলে তৃতীয় বিশ্বৰ দেশসমূহলৈ আহি ইয়াৰ আইন কানুন একো নামানে ৷ ৰাস্তা-ঘাট টহিলং কৰে ৷ এটা উপৰুৱা দৃষ্টিৰে অৱলোকন কৰে তথা এইবোৰ দেশৰ ওপৰত ঔপনিৱেশিকতাবাদী পুতৌ প্ৰকাশ কৰে ৷ এনে অধিপত্যবাদী উচ্চত্মিকা ভাৱৰ বিপৰীতে আমি দেখো ভাৰতীয় বলীউডী নায়ক-নায়িকাই ইউৰোপৰ ধুনিয়া চহৰসমূহৰ ৰাস্তা-ঘাটত নাচি-বাগি এনে প্ৰচেষ্টাৰে একধৰণৰ ভাৰতীয় বুৰ্জুৱাৰ নীচাত্মিকতা, হীনম্যন্যতা চলচিত্ৰসমূহত উপস্হাপিত হ'য় তথা গোলামীৰ প্ৰদৰ্শনকামিতাৰ দ্বাৰা নিজৰ দেশৰেই সাধাৰণ জনতাৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব দাঙি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰা বিদ্যামান ৷
   মই ভাৱো পৰিচালক মঞ্জু বৰাই তেওঁৰ চলচিত্ৰখনৰ বাবে গধুৰ বিষয়বস্তু বাছি লয় আৰু তেওঁ চলচিত্ৰ নিৰ্মানৰ মাজভাগত বাট হেৰুৱাই পেলায় ৷ 'দাউ হুদু মেথাই'ৰ ক্ষেত্ৰত এনে পৰিণতিয়েই দেখা গৈছে ৷ চলচিত্ৰকাৰ হিচাপে যিটো ক্ৰাফট্ সম্পৰ্কীয় প্ৰজ্ঞা লাগে বা চলচিত্ৰীয় সময়কণ, কম্প'জিচন, এংগল, হট ডিভিজন আদিৰ সম্পৰ্কে সাম্যক জ্ঞানৰ প্ৰয়োজনীয়তাক চলচিত্ৰখনত প্ৰত্যক্ষ কৰিবলৈ বিফল হ'লো ৷ পৃথিৱীৰ শ্ৰেষ্ঠ চিনেমাট'গ্ৰাফাৰ তথা শব্দগ্ৰাহকজনক ভাৰালৈ আনি কামত লগালেও উদ্ধাৰ পাব পৰা নাযায়, যদিহে পৰিচালক হিচাপে নিজৰ ফ'কাচ তথা চলচিত্ৰ নিৰ্মানৰ প্ৰজ্ঞা অটুট নাথাকে ৷ এইখিনিতে কওঁ 'দাউ হুদুনি মেথাই'ৰ কেৱল ভাল লগা উপাদানটো হৈছে বিশিষ্ট চিনেমাট'গ্ৰাফাৰ সুধৱ পানচালৰ সুন্দৰ চিনেমাট'গ্ৰাফী ৷ উত্তৰ পূৰ্ৱাঞ্চলৰ যি স্বাভাৱিক নৈসৰ্গিক সৌন্দৰ্যতাক তেওঁ সুন্দৰকৈ কেমেৰাত আৱদ্ধ কৰিছে ৷ বিশেষকৈ আৱেলিৰ ৰঙত ধৰা পৰা ধাননি পথাৰ, ঘৰ-দুৱাৰ, সাজ-পোছাক ইত্যাদি ৷
   দুৰ্বল চিত্ৰনাট্য তথা সময়জ্ঞানৰ যি অভাৱ তাক আমি উদাহৰণটোৰ সৈতে চাওঁ ৰৈমালী যেতিয়া স্হানীয় বজাৰলৈ আহে আমি দেখো গোটেই শ্বটটোত অজথা সময় নষ্ট কৰি অতিমাত্ৰা দীঘলীয়া কৰা হৈছে ৷ পৰিচালক মঞ্জু বৰাই যে গল্পটো ভুলকৈ পঢ়িছে তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে বজাৰৰ শ্বটটোতে ৷ গল্পকাৰে যেতিয়া ৰৈমালী আৰু আন বোৰ বড়ো ছোৱালিক বজাৰত ভাৰতীয় সেনাই চকু দিয়াৰ কথা কয় আমি দেখো চলচিত্ৰখনত ওলটাহে ঘটিছে ৷ অন্যথা বড়ো উগ্ৰপন্থী কিছু সদস্যই তেওঁলোকৰ ওপৰত লোলোপ চকু দি আছে ৷ গতিকে দলংখনৰ বিষ্ফুৰণৰ পিছত দৰ্শকৰ মনটো স্পষ্ট নহ'য় যে ৰৈমালী, মাওনাওক আচলতে ধৰ্ষণ কোনে কৰিলে? কিন্তু গল্পকাৰে স্পষ্টভাৱে কৈ গৈছে ভাৰতীয় সৈন্যৰ এনে ভুমিকাৰ কথা আৰু আমি জানো যে AFSPA কু আইন আদিকে ধৰি এনে অত্যাচাৰৰ বিৰুদ্ধে ইৰম শৰ্মিলাৰ সংগ্ৰাম পৰ্যন্ত বহু উদাহৰণ আছে ৷ বাস্তৱিকতে দীঘলীয়া সময় ধৰি ইতিমধ্যে ধৰ্ষিতা হোৱা পিছত আমি ৰৈমালীক নদীৰ পাৰলৈ যোৱা দেখো আতি বিৰক্তিকৰ দীঘলীয়া অযথা শ্বৰ্ট ডিভিজনত আৰু আৱহত অতি বিৰক্তিকৰ সংগীত ৷ এই চলচিত্ৰখনত আৱাহ সংগীত যেন SUSPENSE THRILLER এখনৰ সংগীতহে ৷ বহু সময়ত ই বিৰক্তিকৰ ৷ কোনো পধ্যেই বড়ো সমাজৰ আত্মাক প্ৰতিধ্বনিত কৰা নাই ৷ বৰং চৰিত্ৰসমূহৰ ওপৰত হেঁচা লাগি ধৰি দৰ্শকক অৱসাগ্ৰস্হ পৰিস্হিতি এটালৈ লৈ যায় ৷ ভাৱ হ'য় কেতিয়া শেষ হ'ব ৷
   'দাউ হুদুনি মেথাই' বুলিয়ে নহ'য়, বহু অসমীয়া চলচিত্ৰত দেখা যায় এটা অতি FUNNY, অথচ চলচিত্ৰ অপৰিপক্কতা ৷ যাৰ অৱস্হিতিৰ বাবে কেতিয়াবা দৰ্শক হিচাপে নিজৰো লাজ লাগে ৷ সেয়া কেমেৰাৰ অৱস্হানত যেতিয়া চৰিত্ৰবোৰে জানি নাজানি খুপি খুপি হিচাপ কৰি খোজ কাঢ়ে ৷ ই অভিনেতা অভিনেত্ৰীসকলৰ দুষ ৷ এনে বিসংগতি হ'ল পৰিচালক চৰিত্ৰক চলচিত্ৰৰ ফ্ৰেমত উপস্হাপনত চুড়ান্ত বিফলতা ৷ 'দাউ হুদুনি মেথাই'টো তেনে দেখা গ'ল ৷ চৰিত্ৰসমূহ যেন হিচাপ কৰি বতাহত ওপঙি খুপি খুপি খোজ দিছে বহুকেইটা দৃশ্যত ৷ ৰৈমালী একে এংগলত বাৰে বাৰে দেখুওৱা যন্ত্ৰণাৰ দৃশ্য এটা অতি ভুল চলচিত্ৰ ব্যাকৰণৰ উদাহৰণ ৷ কাৰণ ই কোনো উদ্দেশ্য পূৰণ কৰা নাই ৷
   আশা কৰিছো পৰিচালক মঞ্জু বৰাই চলচিত্ৰ ক্ৰাফ'ট সম্পৰ্কত অলপ চিন্তা-চৰ্চা কৰিব ৷ কাৰণ তেওঁৱেই এগৰাকী ভাগ্যবান পৰিচালক, যি আজিলৈকে বহুকেইখন চলচিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে পুঁজিৰ যোগান পাই আছে ৷ আনহাতে আন এটা অনুপম গল্প এনে নিধনযজ্ঞ ঘটোতে গল্পটো সৃষ্টিকৰ্তাৰ বিলৈ টিভি বাতৰিত ওলাইছিল ৷ সেইটো হ'ল বিশিষ্ট গল্পকাৰ ইমৰাণ হুছেইন ডাঙৰীয়াৰ এটা সাধাৰণ গল্প 'বাঁকৰ পুতেক'ৰ চলচিত্ৰ ৰূপায়ন ৷ এই গল্পটোত স্হানীয় মিথ, লোককথা আদি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল ৷ 'দাই হুদুনি মেথাই'টো পৰিচালকে গল্পটোৰ যি উচ্চখাপৰ দৃশ্যগত উপাদান আছে তাৰ প্ৰয়োগ কৰাত বিফল ৷ যেনেকৈ ৰৈমালীৰ দুখন পাখী বা ফাংকয় দাউ হুদুৰ হৈ দুখন বিশাল দেউকাৰ সৈতে এটি চৰাইলৈ ৰূপান্তৰ আদি অতি উচ্চখাপৰ VFX ব্যৱহাৰৰ সুযোগ আছিল সেই ফ্লিমসমূহ নিৰ্মাণত ৷ একে কথা খাতে বাঁকৰ পুতেকৰ চলচিত্ৰায়ণৰ ক্ষেত্ৰত ৷
   মই বোধহ'য় টিভিৰ বাতৰিতে দেখিছিলো, গল্পকাৰ ইমৰাণ হুছেইনদেৱে গভীৰ দুখৰে কৈছিল যে গল্পটোৰ চলচিত্ৰীয় পৰিণতিৰ কথা ৷ নিজৰ সকলো বিষাদ, দুখ, সৃষ্টিকৰ্তা হিচাপে বুকুৰ মাজত হেঁচি ধৰি ৰাখিছিল ৷ কিন্তু একেই সংবেদনশাল গল্পকাৰ ৰশ্মিৰেখা বৰাই সেই ভৰ ল'ব পাৰিবনে তেওঁৰ গল্পটোৰ চলচিত্ৰীয় ৰূপান্তৰণ চাই? চলচিত্ৰ হিচাপে বিফল বুলি নহ'য়, চলচিত্ৰ হিচাপে মূল গল্পটোৰ আত্মাক সলাই দিয়া হ'ল সেইটো প্ৰত্যক্ষ কৰি… ৷ হ'য়টো চকুপানীৰে বাট বিচাৰিব কাৰোবাৰ ৷
   প্ৰশ্ন এটা হ'ল---- জাংদেও বড়োছা এতিয়া ক'ত? প্ৰতিভাশালী চলচিত্ৰকাৰ জাংদেও বড়োছাৰ 'আলায়াৰণ' এখন উৎকৃষ্ট চলচিত্ৰ আছিল ৷